Wilk jaki jest każdy widzi... No może nie każdy widział, a wielu z tych co widziało - nie przeżyło. Groźne zwłaszcza w grupach.
Nasi bohaterowie już kilkukrotnie spotkali się z wilkami, zazwyczaj wychodząc zwycięsko, choć czasami w opłakanym stanie - pazury wilków są ostre, a ich zęby silne.

  Owad, przypominający wielką larwę na kilkusastu odnużach. Paraliżuje swe ofiary za pomocą czułków, a potem zjada.
Drużyna spotkala na razie jednego. Udało im się go pokonać , głównie dzięki ziołom, które od wiedźmy bagiennej dostali, a które spłoszyły robala. Sven i Goeyl'drin dorżnęli go potem, mszcząc się za to, że ich sparaliżował przy pierwszym spotkaniu.

kliknij obrazek aby powiększyć

nie działa? kliknij tutaj

  Przypominające złowrogiego Ankhega, ale mniejsze owady, również ryjące w ziemi. Potrafia pluć klejowatą substancją, zdolną unieruchomić mniejsze istoty lub poważnie ograniczyć ruchy tych większych.
Drużyna spotkała dwa takie okazy, które zaatakowały w labiryncie skałek , Jeden z nich padł, pod ciosami topora Svena i magicznego sztyletu Martina, drugi, ciężko raniony uciekł.

kliknij obrazek aby powiększyć

nie działa? kliknij tutaj

  Ropucha, jak ropucha. Ta jednak była wielka na jakieś trzy metry. Większe rozmiary - to większe ofiary, choć sposób polowania ten sam - długi i lepki jęzor wystrzeliwany na odległość kilkunastu metrów.
Drużyna spotkała jędną taką, na bagnach, gdy podążała śladem kultystów. Ropucha spętała językiem Martina, i gdyby nie pomoc elfa i Svena (pierwszy odciął część języka, drugi użył kuszy), to byłaby go pewnie połknęła. A tak, poraniona uciekła wgłąb bagien.

kliknij obrazek aby powiększyć

nie działa? kliknij tutaj